Okunmamış mektupların, yasak sevdaların kentinden geldim ben;
Kavanozlara hapsolmuş kırılgan güneşlerin,
Kimsenin birbirine dokunamadığı sevgilerin kentinden.
İçimde kocaman bir acıyla, pek çok korkuyla geldim;
Ürkeklikle, kırılganlıkla, umutsuzluk ve çaresizlikle geldim.
Aylarca hüzünle dolaştı bu şehirde gözlerim,
Yalnızlık ve açlıkla;
Sevgiye açlıkla.
Bir bir tanıdım bu kentin ıslak ve yağmurlu köşe başlarını,
Gözleri yaşlı çıkmaz sokaklarını.
Her kaldırım taşına dokundum,
Her ağacına sarıldım,
Her sesini ve sessizliğini dinledim.
Her ağıdını yaktım,
Her kederine ağladım.
Acım hiç azalmadı,
Korkum bir parça bile eksilmedi.
Daha da arttı yalnızlığım,
Umutsuzluğum daha da çoğaldı.
Söylediğim her şarkıda,
Yazdığım her şiirde daha da büyüdü kendimden nefretim.
Karanlık ve ıslak gecelerde gördüğüm her ışıklı camda acıyla dağlandı gözlerim
Pençe pençe kuru ağaç yapraklarına yazdığım sevgim günden güne yitti, gitti.
Sonra sen çıktın karşıma.
Bu kentin senin kentin olduğunu öğrendim,
Bu ağaçların, bu göğün senin olduğunu.
Bambaşka bir kimliğe büründü her şey.
O ışıklı camlardan birinin senin olduğunu öğrendim,
Nefret etmedim ışıktan.
Sessizliği yırtan seslerden birinin senin sesin olduğunu öğrenince gürültüyü sevdi gözlerim.
Önce bir parça,
Sonra bir parça daha...
Böyle böyle umut doldu içim
Acılarımdan sıyrıldım,
Ölüme bile çare buldum.
Geldiğim kentin korku, dehşet ve acı dolu, yalan ve nefret dolu sokaklarını unuttum,
Çığlıklarla yıkanan gecelerini unuttum.
Senin şehrin ağıtlar yerine türküler söylemeye başladı bana.
Mutlulukla tanıştı yüreğim,
Yeniden sevgiyle tanıştı.
Sonra öğrendim ki...
Senin kentim benimkinden daha yalancıymış,
Senin sözlerin benim kentimin çığlıklarından daha çok acıtıyormuş.
Öğrendim, senin ve kentinin sahte yüzünü; sonra çok sonra.
Ama bu kez kaçıp gidebileceğim bir başka kent yoktu
Kaçıp sığınabileceğim bir başka ben yoktu.
Acım, korkum, ürkekliğim, çaresizliğim;
Benden uzaklara gönderdiğin ne varsa, hepsi yanlarında yeni dostlarıyla,
Yeni düşmanlarımla gelip yerleştiler içime.
Geceyle tanıştım yeniden
Geceyle tanıştım sonra... Yeniden
Islak, sıcak demeden yürüdüm gecenin içinde
Yine ıslak ve karanlık gecelerde ışıklı camlara baktım
En çok senin camına baktım
O dalgın camın ardında başını masaya eğmiş bir şeyler yaptığını biliyordum;
Saçının yüzüne dokunduğunu,
Elinin saçına dokunduğunu,
Gözlerinin bana hiç gerçekten dokunmadığını biliyordum,
Ağlıyordum.
Kimi zaman ben karanlık bir köşeden senin camına bakarken camda çocuk yüzün beliriyordu
Dalgın dalgın deliyordu karanlığı bakışların,
Bana ulaşmıyordu,
Bunun için bir çaba harcamadığını biliyordum.
Eski, harap bir mezarlık gibi kalıyordu boşlukta,
Sen ışığı söndürüp başka dünyalara gittikten çok sonra bile gözlerin
O mezarlıkta bana ait bir ot, bir taş parçası bile olmamasının verdiği buruklukla,
Senden nefret edememenin,
Senin için hiçbir şey ifade edememenin verdiği yorgunlukla,
Ertesi gece camlarla,
Camınla buluşmak üzere, gözlerimi ve bedenimi alarak,
Kalbimi hep çok gerilerde bırakarak
Evim dediğim taş duvarların arasına dönüyordum sonra.
Sonra evime dönüyordum...
Kendimi sorguluyordum;
Korkumu, acımı, yalnızlığımı sorulara boğuyordum.
Aynalardan nefret ediyordum,
Kendimden nefret ediyordum ama yinede seni seviyordum.
Yasak sevdalar, okunmamış mektuplar kentinin insanı olduğumu;
Yasak sevdalara, acılara mahkûm olduğumu bile bile seni seviyordum.
Acı çekiyordum,
Parmaklarımla aynaları parçalıyordum,
Aynalarla parmaklarımı parçalıyordum.
Ruhsuz camıma dokunup kanlı parmak izlerimle sana sesleniyordum,
Yüzüme dokunuyordum paramparça ellerimle,
Senin hiçbir zaman gerçekten dokunmamış olduğun yüzüme,
İçimin resmine.
Acımı hissetmiyordum, acımı hissetmiyordun.
Rüyalarımda saçlarım gökkuşağına karışıyordu,
Rüyalarımda dokunuyordun bana
Bu kent beni seviyordu rüyalarımda.
Bir zamanlar beni seven, dostum olan bu kent gerçekte nefret ediyordu benden oysa
Bu kent nefret ediyordu benden,
Senin kentin olduğu için,
Her toz zerresinde senden bir parça taşıdığı için.
Gidecek başka bir yerim yoktu oysa benim,
Yüzümü gömüp yüreğimi gizleyebileceğim başka bir şehrim yoktu.
Yasak sevdalar kentine dönemezdim,
Dönemezdim çünkü orası çoktan yerle bir olmuştu.
Başka bir şehre gidemezdim çünkü gözlerim bu kentin göğüne tutsak olmuştu
Karanfillere asılmış, yanmış kâğıt parçalarıyla,
Duvarlara hapsolmuş bomboş yüzlerle bile olsa bu kentte kalmalıydım;
Senin kentin olduğu için,
Sen bu kentte olduğun için.
Ben senin umurunda değildim oysa biliyordum.
Biliyordum beni umursamıyordun.
Çoktan yeni ülkelerle buluşmuştu gözlerin,
Yeni sayfalara yazı yazmış, yeni sınırlar çizmişti ellerin.
Yeni anılara gülüyordu sesin.
Umutsuz aşkların çocuğunu unutmuştun çoktan,
Resmim en ufak bir iz bile bırakmadan,
Belleğinden bir ter damlasına karışıp gitmişti.
Bir ot parçası, boş bir kutu, bir şeker kâğıdı kadar bile değerim olmamıştı gözünde
Oysa sen,
Eski fotoğrafları kaplayan,
Onları gizeme boğan,
Yaldızlı toz taneleri kadar değerliydin benim için;
Taşlar kadar,
Kuru yapraklar kadar,
Anılar kadar değerliydin.
Duvarlarımı süslediğim kuru gonca güllere senin adını vermiştim ben,
Her şeyi isminle süsleyip,
Kendimi bile isminle sevmiştim ben.
Her şeyi isminle sevmiştim ben;
Şimdi her şeye iyice sinmiş olan,
Hiçbir şeyden silinmeyen isminle,
Dudaklarımı kutsayan isminle.
Meydanlarda kırık ağaç dalları gibi kaldım sonunda,
Savaş meydanlarında ağlayan,
Yüzünü,
Geleceğini kaybetmiş çocuklar gibi,
Güneşi elinden alınmış ninniler gibi.
Sonunda ışıklı camından, yılgın bakışlarından kaçtım,
Senden kendimden kaçtım.
Kendimden kaçtım.
İnsan kendinden ne kadar kaçabilirse,
Kendini ne kadar dışlayabilirse.
Kendimden kaçmakla kaderimden kaçabileceğimi düşündüm,
Başaramadım.
Yeni açmazlara düştüm.
Bu koca kentin sahte yüzünden kaçmaya çalışırken onun sokaklarında kayboldum.
Sonra bir gün;
Hiç görmediğim,
Ama hep gözümün önünde olan bir yüzle tanıştı gözlerim.
Onun acılarını öğrenip anılarını dinledikçe,
Yavaş yavaş kendi benliğimden uzaklaştığımı,
Eski kabuğumdan sıyrılıp yeni bir kimlik kazandığımı hissettim
Ve bu yüzden kaçtım ondan;
Çünkü yeni bir yüz yeni acılar demekti
Bunu sen öğretmiştin bana.

e ben değmeyen şeyler için konu açmm ztn

son kelime ne?