dayadığım silah, üşüttü tenimi,
ellerim buz kesti, sanki duvar
hecelerini tükettiğim hayatta,
adımlarımı saymadan ilerlemeyi,
ne çok isterdim hal bu ki,
ayrılan yolların,
senden yana olanlarını seçtim hep,
her ayrıma geldiğimde,
durdum, düşündüm saatlerce,
bazen öyle çok düşündüm ki,
sabaha bağlamışım geceyi,
farkında olmadan serilmişim yanına,
cansız beden gibi...

sağ kolumu atınca üzerine,
uyanmayışına isyan etmişim,
nefesini hissedemeyip,
diğer yanına geçmişim,
saçlarını toplayıp avucumda,
tel tel ayırmışım,
parmaklarımın arasından taramışım,
terli avucuna, avucumu yaslamışım sonra,
sabah olup, uyanınca,
yokluğun kurşun,
kokun silah gibi vumuş beni odada,
yığılıp kalmışım yatağın sol tarafına,
çarşaf kan, yorgan kan...

ÇOK HOŞ OLMUŞ