Ruhuma yapılan tecavüzlerin ardından gene yalnız bir ben var... Artık hiç birşey düşünemiyorum bu konuda. Son heyecan girişimlerim fiyaskoyla sonuçlandı...
Akıllanmadım. Akılanır mıyım, onu da bilmiyorum...
Anladım ruhsuzluk doğuştan değil, ben artık kime nasıl inanırım? Nasıl ruhsuz olmayayım bunca yalan, yalan'dan sonra? Bu kadar samimi yalan söyleyen insanlarımız olduktan sonra?
Hiç kimse dünyama kalmazken; tüm dünyayla tek başıma cebelleşmeye devam ederken, yüzeyselliği aşalım girişimlerim fiyasko getirmişken bu kalp bir tecavüze daha uğramışken, gözlerimin ışığına güvensiz bir ışık daha eklenmişken ben nasıl inanacağım artık???
Ruhumu satayım diyorum bu günlerde. O kadar bir halt yaşamaya çalıştım, olmadı. Yetmez mi??
Diyorum ki, heyecanlanmasam da mantık ilişkisi mi yaşasam? Kİmden bana ne kaldı? En heyecanlandığım adama şimdi saygı dahi duymuyorum. Ömrüm geçiyor. Ben ölüyorum. Yalnızım dibine kadar. Kimse dost değil. Ailen dahil. Kimse yok. Ve herkes kendi derdinde. Bunun tersini kim söyleyebilir??
Öyle bir anlam'sızlık içinde yaşıyorum ki; uyuyorum, kalkıyorum işe geliyorum, yok bir şey...
Git'mek geliyor aklıma sürekli. TEk durduran arkamda olan adı hala aile olanların üzülmesini göze alamıyorum..
Dünya umrumda değil. ömrümde. Önümdekilerde. Yaşayacaklarımda...
Katlanmak daha güç gelirken kalmanın ızdırabı gözlerimi boyamaya devam ediyor. Böyle bir durumda acayip fikirler geliyor. öyle yalnızım şu dünyada dost denilen şey çok zor. Sırf dost olsun diye aşık olmadığımla evleneyim diyorum. BUluşayım, hoşlanıyorum diyeyim, gerisi gelsin. Satılan ruh..
Ya intihar etmeli ya evlenmeli..
Anlam yok. Dayanma gücü bulmak çok zor. Dışardan hiç bu halde olduğum belli değil, herkes şaşkınlık içinde kalır. ama ben anlamsızlık denizinde yüzüyorum...
Kendimi doğurulmuş gibi değil de fırlatılmış gibi hissediyorummm...